Nawet cztery miesiące zajmuje kształtowanie, gięcie i szlifowanie jednej z tych ogromnych luf. Są to działa do broni artyleryjskiej, takiej jak haubice.
Watervliet Arsenal to jedyne miejsce w Ameryce, które je produkuje. Popyt na nie gwałtownie wzrósł, odkąd Stany Zjednoczone zaczęły wysyłać je na Ukrainę w 2022 r.
Fabryka ma ponad 200 lat, a część sprzętu nie nadąża za wymaganiami.
Obecnie pracujemy na sprzęcie, który ma już 20 lat za dużo
— mówi John Zayhowski, kierownik produkcji w Watervliet Arsenal.
W 2023 r. Stany Zjednoczone ogłosiły inwestycję w wysokości 1,7 mld dol. na modernizację Watervliet Arsenal i zwiększenie dostaw luf armatnich dla armii.
Jeśli produkt, który stąd wychodzi, nie jest wadliwy, to zdecyduje o życiu żołnierza
— dodaje Scott Huber, główny brygadzista w Watervliet Arsenal.
Czytaj także: Świat w kryzysie po decyzji Donalda Trumpa. Ameryka odcina miliardy na pomoc
|
Business Insider
W jaki sposób lufy trafiają z fabryki na pole bitwy? I dlaczego w Ameryce jest tylko jedno miejsce, w którym się je produkuje?
Watervliet produkuje lufy w północnej części stanu Nowy Jork od 1889 r. Do czasu II wojny światowej Stany Zjednoczone posiadały ponad 100 państwowych zakładów produkujących broń, a ten produkował aż 2500 dział miesięcznie.
Prezydent Roosevelt nakazał również innym fabrykom przestawienie się z produkcji samochodów i zabawek na artylerię, pociski, bomby, a nawet samoloty.
— Musiały więc być proste i modułowe oraz aby osoba nieprzeszkolona w produkcji broni była w stanie je wykonać — wyjaśnia Bryan Clark, starszy pracownik naukowy w Hudson Institute.
Trzeba więc było przeprojektować wiele spraw związanych z rakietami, artylerią, pociskami, częściami do artylerii oraz czołgami, aby można je było produkować w fabrykach samochodów lub zmywarek.
Firma Ford Motor Company stała się tak dobra w produkcji samolotów, że jej zakład w Michigan produkował jeden samolot co 63 minuty.
Do końca wojny USA wyprodukowały ponad 300 tys. samolotów wojskowych, w porównaniu z zaledwie 139 samochodami do użytku prywatnego.
— Po kryzysie gospodarczym producenci ci nie mieli konkurencji, ponieważ nie było innych przedsiębiorstw — tłumaczy Clark.
W dziesięcioleciach po II wojnie światowej popyt na wiele z tych rodzajów broni spadł. W związku z tym Pentagon zamknął setki fabryk.
— Nie przewidywano bowiem kolejnego konfliktu na skalę II wojny światowej — dodaje.
Kiedy rozpoczęła się zimna wojna, Pentagon potrzebował szybko nowych, zaawansowanych technologicznie rodzajów broni, więc zwrócił się do prywatnych firm o ich zaprojektowanie i wyprodukowanie.
— Ekosystem prywatnych innowacji w połączeniu z polityką zakupową rządu był całkiem skuteczny przez cały okres zimnej wojny — mówi.
Po wojnie w Wietnamie budżety obronne uległy zmniejszeniu i wiele mniejszych firm miało trudności z utrzymaniem się na rynku.
Nie były one wystarczająco duże, aby przetrwać samodzielnie przy niższym popycie ze strony rządu. Połączyły się więc z innymi firmami zbrojeniowymi. I tak doszliśmy do obecnej sytuacji, w której mamy pięć dużych firm zbrojeniowych. Nowe firmy, takie jak Palantir, twierdzą, że konsolidacja ta była błędem, ponieważ spowodowała zahamowanie innowacji
— wyjaśnia Clark.
Armia nadal obsługuje 23 zakłady zbrojeniowe, w tym jedynego pozostałego producenta luf w Ameryce, Watervliet.
— Jest to tak wyspecjalizowana produkcja, że wymaga bardzo kosztownego sprzętu produkcyjnego. Dlatego też musi być realizowana w Arsenalu. Nie można oczekiwać, że firma komercyjna, a nawet prywatna, poniesie tego rodzaju inwestycję — mówi Clark.
Czytaj także: Wejście do piekielnego pieca. Tak Amerykanie tworzą pociski dla Ukrainy [WIDEO]
|
Business Insider
Jak wygląda produkcja luf artyleryjskich?
Kiedy odwiedziliśmy fabrykę w 2024 r., korzystała ona z nowych i starych maszyn. Lufy powstają z cylindrów stalowych dostarczanych do Watervliet z odlewni z całego kraju.
Są one podgrzewane w ogromnym piecu o temperaturze 1100 st. C., aby je zmiękczyć przed uformowaniem w lufy. Ta maszyna, zwana kuźnią obrotową, przypomina młot kowalski, ale ma rozmiar wagonu.
Obracając stalowy pręt, uderza go, nadając mu kształt działa, ale kuźnia już od dawna jest przestarzała. W związku z tym Arsenal planuje wymianę jej do 2026 r.
Jest to 50-letni sprzęt, który od momentu uruchomienia w 1974 r. wyprodukował dziesiątki tysięcy luf armatnich
— wyjaśnia Zayhowski.
Po 14 minutach lufa jest gotowa. Dźwig podnosi ją i umieszcza na stojaku w celu ostygnięcia. Lufy są kilkakrotnie podgrzewane i schładzane, aby zwiększyć ich wytrzymałość i zapobiec pękaniu na polu bitwy. Jest to ważne, ponieważ każdy wystrzał powoduje ogromne obciążenie.
Są one przymocowane do broni artyleryjskiej, takiej jak haubice, które wystrzeliwują pociski o wadze 45 kg wysoko w powietrze i trafiają w cele oddalone nawet o 24 km.
Pociski eksplodują przy uderzeniu i rozrzucają śmiercionośne odłamki we wszystkich kierunkach. Podgrzewanie i kucie lufy powoduje jednak, że się wygina.
Nawet najmniejsza niedoskonałość może uszkodzić działo lub spowodować, że podczas wystrzału pocisk nie trafi w cel.
Nowe prasy hydrauliczne z 2021 r. wyginają rury z użyciem tysięcy ton nacisku, aż staną się idealnie proste.
To bardzo trudna operacja. Nie jest to coś, czego można się nauczyć z książki i od razu zacząć robić. Wymaga to około czterech do pięciu lat pracy technika ze specjalistą od prasy
— tłumaczy Zayhowski.
W 2021 r. zainstalowano nowe tokarki, które obracają rurę podczas przycinania nadmiaru metalu.
— Każde cięcie, które wykonujemy, jest wcześniej obliczone. Opiera się na wieloletnim doświadczeniu i ponad 100 latach produkcji luf. Gdybyście przyszli tu pięć lat temu, zobaczylibyście stare, szaro-żółte maszyny z 1979 r. To jednak ludzie nadal wykonują ostatnie poprawki, szlifując ostre krawędzie rur, aby były łatwiejsze w obsłudze. Scott Huber nadzoruje ten etap — wyjaśnia.
|
Business Insider
Pracownicy używają mikroskopów i skanerów 3D do sprawdzania lufy pod kątem niedoskonałości
— Jeśli ma ona wadę, która powoduje na przykład pęknięcie rozprzestrzeniające się po oddaniu kilku strzałów, może dojść do sytuacji, w której ulegnie katastrofalnej awarii i spowoduje obrażenia osób ją obsługujących. Takie sytuacje miały miejsce w przeszłości — mówi Clark.
Następnie pracownicy przenoszą lufę i pokrywają ją farbą.
— Podczas nakładania farby nosimy środki ochrony osobistej oraz stosujemy filtrację i wentylację — tłumaczy Will Tharpe, nadzorca procesu obróbki metalu w Watervliet Arsenal.
Will mówi, że w ciągu kilku lat ten etap zostanie zautomatyzowany. Kolejnym kluczowym elementem bezpieczeństwa jest właz do komory, w której żołnierze umieszczają ważące 45 kg pociski. Jest on zwany zamkiem klinowym.
Jest to coś w rodzaju ciężkich metalowych drzwi, które przed każdym wystrzałem uszczelniają tył broni, chroniąc żołnierzy przed wybuchem silniejszym od 50 granatów ręcznych wybuchających jednocześnie.
Zespół Roberta Cavanaugha produkuje zamek za pomocą nowego urządzenia, które zostało zainstalowane w 2021 r. Ma ono robotyczne ramię, które może wykonywać precyzyjne cięcia i pracę wielu starych maszyn.
— Nie muszę przeskakiwać między pięcioma różnymi maszynami w ciągu dnia, aby wykonać pięć oddzielnych operacji. Na tej jednej maszynie można je wykonać w połowę czasu, a mniej ustawień oznacza mniej błędów. Mniej błędów prowadzi do zwiększenia ilości i jakości — mówi Robert Cavanaugh, kierownik produkcji w Watervliet Arsenal.
Następnie nadchodzi moment prawdy, czyli sprawdzenie, czy wszystko działa.
— Chcemy, żeby wszystko działało płynnie, nic się nie zacinało i nie blokowało. Teraz ręcznie otwieramy zamek, co powoduje opuszczenie klina i umożliwia dostęp do lufy. W tym momencie żołnierze włożyliby prawdziwy nabój. To oczywiście symulowany nabój. Następnie klin jest przesuwany, a całość gotowa do wystrzelenia — wyjaśnia Tharpe.
Nowszy zamek klinowy otwiera się i zamyka automatycznie, ułatwiając ładowanie. Został zaprojektowany we współpracy z naukowcami z laboratorium armii.
Te nowe maszyny pomogły Pentagonowi zwiększyć produkcję luf z 11 do 18 sztuk miesięcznie na początku 2025 r.
Po ukończeniu produkcji lufy są wysyłane do zakładów należących do firmy BAE Systems, jednego z największych producentów broni na świecie. Tam są one montowane.
Niektóre gotowe haubice pozostają w USA do celów szkoleniowych, na przykład w Szkole Artylerii Polowej Armii w Oklahomie. Obsługa haubicy nie jest łatwa, więc jeden z końcowych testów w szkole obejmuje ładowanie i strzelanie.
Pociski mogą ważyć od 18 kg do około 50 kg, a w ciągu dwóch dni wystrzeliwuje się około 88 pocisków. Przenoszenie tak dużego ciężaru jest więc największym wyzwaniem. Trzeba być w stanie robić to na okrągło
— mówi Pułkownik Derek R. Baird, zastępca dowódcy artylerii polowej, Fort Sill.
|
Business Insider
Niektóre haubice trafiają prosto na pole bitwy
Po raz pierwszy od dwóch dekad Stany Zjednoczone wysyłają więcej broni do Europy niż na Bliski Wschód. Od 2022 r. wysłały na Ukrainę więcej broni z własnych zapasów i w ramach prywatnych kontraktów niż do jakiegokolwiek innego kraju.
— Stany Zjednoczone lub ich sojusznicy wykorzystywali broń w tempie znacznie większym, niż przewidywano — dodaje Clark.
— Artyleria nadal nazywana jest “królem bitew”, ponieważ to masowo produkowana siła ognia — wyjaśnia Sam Fellman, zastępca redaktora naczelnego ds. wojska i obrony w Business Insiderze
Jest to również tańsza inwestycja w przypadku długich bitew — jeden wystrzał kosztuje średnio kilka tysięcy dolarów.
— Z kolei jeden pocisk kierowany może kosztować 2 mln dol. — dopowiada Fellman.
Artyleria ma jednak swoje wady. Większość haubic musi być holowana przez większe pojazdy, a ich ustawienie zajmuje dużo czasu. To naraża żołnierzy na niebezpieczeństwo.
— Tradycyjnie strategia polegała na ostrzale z jednej pozycji, a następnie szybkim przemieszczeniu się do innej, ustawieniu i przygotowaniu się do kolejnego ostrzału. Teraz drony komplikują tę sytuację, ponieważ przez przemieszczanie się można wykryć artylerię i żołnierzy — mówi.
Haubice samobieżne, takie jak M109 Paladin, są bardziej mobilne i przemieszczają się w opancerzonych pojazdach, zapewniając załodze większą ochronę. Są one droższe i trudniejsze w utrzymaniu.
Wszystkie lufy haubic w końcu ulegają awarii — zazwyczaj po około 1500 strzałach. W obliczu niedoborów ukraińskie oddziały łączyły części z wielu zniszczonych haubic, aby uzyskać jedną sprawną.
Na początku wojny USA miały inną strategię
Aby dostarczyć ich więcej na Ukrainę, odnawiały starsze egzemplarze. Niektóre z nich były przechowywane w Sierra Army Depot w Herlong w Kalifornii, gdzie znajduje się broń i sprzęt wojskowy o wartości około 12 mld dol.
Ten kompleks o powierzchni 146 km kw. jest ponad dwukrotnie większy od Manhattanu. Sprzęt przybywa tu co tydzień koleją i ciężarówkami. Don Olson jest zastępcą dowódcy Depot od 2007 r.
— Przechowujemy stary sprzęt, z którym nikt jeszcze nie wie, co zrobić. Przekazujemy go jednostkom na całym świecie, co pozwala armii uniknąć konieczności kupowania nowego sprzętu i zaoszczędzić około 200 mln dol. rocznie. Oto transportery opancerzone z czasów wojny w Wietnamie, które modernizujemy i przekształcamy w karetki pogotowia, które trafią na Ukrainę. Prawdopodobnie najdroższymi przedmiotami są czołgi i haubice. Ich łączna wartość to około 10,5-11 mld dol. Dysponujemy głównymi czołgami bojowymi M1. Jeśli jakiś nie ma luf, to znaczy, że lufy te zostały odzyskane, zdemontowane i wysłane do Ukrainy — tłumaczy Don Olson, zastępca dowódcy w Sierra Army Depot.
Don był dowódcą Watervliet Arsenal w latach 2002–2005, zanim przeniósł się do Sierra Depot.
— Wszystkie lufy, które zostały wyprodukowane w Watervliet Arsenal, kiedy byłem tam dowódcą, miały na sobie wybite moje inicjały. Trafiły do Iraku oraz do Afganistanu wraz z jednostkami amerykańskimi. Następnie wróciły do USA. Wróciły tutaj, zostaną odnowione, a następnie trafią na Ukrainę lub na Tajwan, aby wesprzeć działania wojenne — dodaje.
Wytłaczanie inicjałów dowódcy fabryki wciąż jest tradycją.
— Tradycja ta sięga czasów, kiedy po raz pierwszy wyprodukowaliśmy lufy podczas I wojny światowej w 1917 r. Automatyzacja zastępuje niektóre z tych operacji, ale na końcu zawsze pozostanie ten mały ludzki akcent — mówi pułkownik Alain Fisher, były dowódca w Watervliet Arsenal.
