Każda girlanda w tej śmieciarce zaczynała jako ofiara dla bogów. Po wykorzystaniu w obrzędzie tony z nich są codziennie wyrzucane do rzek lub morza wraz z innymi rytualnymi resztkami, takimi jak bożki zanurzane w wodach podczas corocznych festiwali. Obecnie niektóre startupy udowadniają, że mogą zarabiać pieniądze, przekształcając odpady kwiatowe w naturalne barwniki, kadzidła i produkty sprzedawane przez międzynarodowe marki. Do tej pory firmy te łącznie przetworzyły tysiące ton resztek ze świątyń. Czy dzięki temu upcyklingowi rzeki mogą być czyste przy jednoczesnym poszanowaniu wiekowej praktyki?
Udaliśmy się do Indii, aby zobaczyć, jak przedsiębiorcy zarabiają na świętych kwiatach. Targ kwiatowy Dadar jest jednym z największych w Mumbaju. Głównymi klientami są mniejsi sprzedawcy, którzy splatają kwiaty w girlandy do sprzedaży w innych miejscach, takich jak pobliska świątynia Siddhivinayak. Około 40 proc. kwiatów produkowanych w Indiach nie zostaje jednak sprzedanych, w tym te piętrzące się za ulicą targową. Te, które trafiają do świątyń, stanowią kolejne wyzwanie. Większość hinduistów uważa, że wyrzucanie ich do śmieci jest brakiem szacunku i woli oddać je naturze. Niektórzy zakopują resztki w ogrodach lub doniczkach. Inni zostawiają je zwierzętom, żeby te mogły je żuć. Świątynie, które muszą pozbywać się ton ofiar religijnych, często mają jednak niewiele opcji poza wyrzucaniem ich do lokalnych dróg wodnych, które w Indiach są skażone zanieczyszczeniami przemysłowymi i nieoczyszczonymi ściekami. Chociaż kwiaty są naturalne, wrzucanie ich w takiej ilości do wody ma swoje konsekwencje. Pestycydy i inne szkodliwe chemikalia rozpylane na uprawach kwiatów mogą wpływać na pH wody. A ponieważ bakterie zjadają odpady organiczne, zużywają tlen, zagrażając całemu ekosystemowi.
Rupa Trivedi dorastała, ofiarowując kwiaty w świątyniach. Około 15 lat temu zaczęła zwracać uwagę na wpływ odpadów rytualnych. Założyła więc Adiv Pure Nature, aby przekształcić kwiaty w naturalny barwnik do odzieży.
Rupa Trivedi Założycielka, Adiv Pure Nature: Pomyślałam, że jeśli mogę coś z tego poddać recyklingowi i ponownie wykorzystać, nawet jeśli będzie to tylko kropla w morzu potrzeb. Jedna kropla może jednak zrobić różnicę. Chciałam założyć firmę, która miałaby w sobie duszę i która zawsze mogłaby prezentować tę duszę światu.
|
Business Insider
Jak wygląda recykling świętych kwiatów?
Ulhas, jeden z pracowników Rupy, stacjonuje na zewnątrz świątyni przez kilka godzin każdego dnia. Rozbiera girlandy i sortuje kwiaty według kolorów. Dwa razy w tygodniu inny pracownik, Chiman, podróżuje 15 km w każdą stronę, aby zebrać zużyte ofiary. Świątynia oddaje kwiaty za darmo. Rupa mówi jednak, że płacenie pracownikom za sortowanie i zbieranie ofiar religijnych kosztuje więcej, niż kupowanie nowych kwiatów do jej tkanin.
Rupa: Jest to zdecydowanie droższe. Chodzi jednak o to, żeby poddawać recyklingowi właśnie ofiary ze świątyń. Kwiaty te mają określone znaczenie.
Narrator: W pracowni w Mumbaju pracownicy rozładowują towar. Ręcznie oddzielają płatki od łodyg.
Priti Ghosalkar, kierowniczka operacyjna, Adiv Pure Nature: Segregujemy aksamitki, oddzielamy od nich płatki, które następnie są suszone.
Aksamitki to jedne z najpopularniejszych kwiatów. W hinduizmie mówi się, że są ukochane przez wiele różnych bóstw. Każdy kwiat ma kilka znaczeń. Uważa się, że bogowie i boginie mają swoje preferencje. Ganesha lubi hibiskus, Wisznu bazylię azjatycką, a Lakszmi różowy lotos. Proces Adiv wykorzystuje kombinację świeżych i suszonych płatków, które pracownicy układają tutaj do wyschnięcia. W międzyczasie inni zajmują się bardziej technicznym zadaniem, czyli przygotowaniem tkanin. Zespół farbujący waży materiał i oblicza resztę receptury. Odmierzają inne składniki, które pomagają kolorowi przyczepić się do włókien. Następnie dodają wszystko do gorącej wody. Gdy osiągnie ona około 60 st. C, mieszanka jest gotowa. Farbiarze rozkładają wilgotną tkaninę i zaczynają nakładać płatki. Priti: To podstawowa technika, którą wymyśliliśmy, zwana eko drukiem.
|
Business Insider
Farbowanie tkanin wymaga precyzji. Jednak nie tylko to się liczy
Mukhtar, główny farbiarz, Adiv Pure Nature: Podczas naturalnego farbowania każdy centymetr naszej tkaniny wymaga poświęcenia uwagi i dokładnej pracy.
Narrator: Parownica pomaga przenieść naturalny pigment na tkaninę. Mukhtar i Tabassum pracują tu od ponad 10 lat.
Mukhtar: Miałem szczęście być tutaj, kiedy Adiv opracował ten rodzaj farbowania. Zakochałem się w nim od razu.
Tabassum Farbiarka, Adiv Pure Nature: Jesteśmy niczym rodzina. Rupa, Mukhtar i wszyscy inni członkowie zespołu są tak serdeczni, że zostałam na tyle lat.
Mukhtar: Te święte kwiaty w żadnym wypadku nie powinny być deptane na ulicy. Narrator: Zespół pierze tkaninę w wodzie i wiesza ją na sznurku, aby wyschła. Niektóre naturalne barwniki dają nieoczekiwane rezultaty. Na przykład czerwone róże mogą zmienić kolor tkaniny na niebieski przy użyciu odpowiednich technik.
Rupa: Za każdym razem, gdy pokazuję komuś ten szalik, ludzie są zdumieni, jak można uzyskać taki kolor dzięki czerwonym różom.
Narrator: Róże te pochodzą głównie z meczetu Haji Ali, gdzie były używane jako dekoracje. Rupa mówi, że meczet dostarcza do 100 kg odpadów kwiatowych tygodniowo, podczas gdy świątynia Siddhivinayak może dostarczyć tyle w ciągu jednego dnia. Adiv wysyłał swoje płatki do lokalnej kompostowni, ale pandemia wstrzymała te działania.
Rupa: Nie mamy innego wyjścia, jak tylko je wyrzucić. Mam nadzieję, że wkrótce znów będziemy mogli robić to, co robiliśmy wcześniej.
Narrator: Płatki nadal trafiają do kosza, ale nie zanieczyszczają dróg wodnych ani nie zaśmiecają ulic. Z tego miejsca farbowana tkanina trafia obok do producentów odzieży. Altaf pracuje tu od 17 lat.
Altaf Projektant, Adiv Pure Nature: Nauczyłem się swoich umiejętności w lokalnym zakładzie krawieckim. Po pracy w kilku miejscach znalazłem Adiv i nigdy go nie opuściłem. Przez lata bardzo poprawiłem swoje umiejętności. Całą zasługę za mój rozwój przypisuję Rupie. Bardzo trudno jest mi usiedzieć w domu, nawet w niedzielę. Tak bardzo lubię swoją pracę.
Narrator: Rupa mówi, że zatrudnianie ludzi, którzy mogą mieć trudności ze znalezieniem pracy, było jednym z jej głównych celów przy zakładaniu firmy.
Rupa: Wierzę, że każdy z nas ma w sobie artystyczną jakość. Pochodzi ona z natury i może być uśpiona lub obudzona.
Rzucił pracę jako automatyk i zaczał tworzyć kadzidła
W sumie Adiv przetwarza rocznie około 40 ton płatków z pobliskiego meczetu i świątyni. Nie wliczają się w to łodygi, plastik i inne rzeczy, których nie da się wykorzystać. To jednak wciąż mniej niż połowa odpadów kwiatowych wytwarzanych przez wspomniane miejsca kultu. Adiv nie jest jedyną firmą zajmującą się indyjskimi resztkami religijnymi. W 2017 r. Ankit Agarwal założył firmę Phool, co w języku hindi oznacza kwiat. Firma przekształca odpady kwiatowe w kadzidła.
Ankit Agarwal, założyciel Phool: Kiedy zdecydowałem się rzucić pracę i wrócić do Kanpuru, ludzie myśleli, że zwariowałem. Uważali za szaleństwo to, że chcę zostawić pracę jako automatyk i zająć się kwiatami ze świątyń.
Proces Phool również zaczyna się od zbierania ze świątyń, a następnie sortowania, oddzielania płatków i suszenia. Gdy płatki wyschną, są mielone na proszek. Jest on mieszany ręcznie z wodą i olejkami eterycznymi, aż do uzyskania konsystencji przypominającej glinę. Następnie pracownicy wałkują całość. Zanurzają palce w proszku kwiatowym podczas wałkowania, aby kadzidła miały równomierną grubość. Firma zatrudnia ponad 700 kobiet. Wiele z nich wcześniej zbierało śmieci.
Byliśmy w stanie zapewnić im ubezpieczenia, świadczenia zdrowotne i emerytalne, a nawet dowożenie do pracy autobusem
– mówi Ankit.
Narrator: Patyczki schną, a następnie są ponownie zanurzane w olejkach eterycznych. Każdy pracownik jest w stanie wyprodukować ponad 500 kadzidełek w ciągu godziny. Ankit mówi, że na początku świątynie niechętnie oddawały resztki świętych kwiatów.
Ankit: Jeden z wersów w Arati brzmi: “tera tujhko arpan”, co oznacza, że to, co należy do bogów, wraca do bogów. W ten sposób przekonywałem świątynie, ponieważ te kwiaty nie należą do nich czy do mnie. Należą do bogów.
Narrator: Firma zaczeła również wytwarzać wegańską skórę i alternatywę dla polistyrenu piankowego. Inna firma o nazwie HelpUsGreen produkuje kadzidła i perfumy z odpadów kwiatowych.
Karan Rastogi, założyciel HelpUsGreen: Wszystkie te kwiaty są przekształcane w kadzidełka i święte kolory z pomocą wiejskich kobiet. Wzmacniamy ich pozycję, zapewniając lepsze źródło utrzymania dla następnego pokolenia.
Odpady kwiatowe są powszechne
Stany Zjednoczone importują ponad miliard krótkożyjących kwiatów każdego roku tylko na Walentynki. W Indiach recykling kwiatów się rozwija. Te trzy startupy przetwarzają tysiące ton odpadów rocznie. Z czasem może to zrobić różnicę przy 2 mln ton kwiatów, które kraj ten produkuje każdego roku. Inne rytuały religijne również mają wpływ na środowisko. Podczas corocznych ceremonii wierni zanurzają w wodzie bożki reprezentujące hinduskie bóstwa.
Następnie ekipy sprzątające wyławiają niektóre posągi z wody. Trudno jest jednak wyłowić je wszystkie. Te wykonane z gliny rozpuszczają się, ale niektóre są wykonane z gipsu, który utrzymuje się przez lata. Mogą zabijać ryby i rośliny, a nawet blokować naturalny przepływ wody. Dobrą wiadomością jest to, że świadomość tego wpływu rośnie, a niektórzy ludzie dostosowują się, zanurzając bożki w zbiornikach z wodą, które łatwiej oczyścić. Rupa mówi, że choć sama nie praktykuje już tych rytuałów, wciąż dostrzega w nich piękno.
Rupa: Każdy człowiek, który idzie złożyć te ofiary bogom, robi to z najczystszym sercem.
Narrator: Jedna z edukatorek środowiskowych twierdzi, że wraz ze wzrostem świadomości ludzie zmodyfikują swoje rytuały.
Kailash Parekh Edukatorka środowiskowa: Hinduiści i natura współistnieją ze sobą. Wiara uczy nas szacunku i chronienia środowiska.
Karan: Nie możesz poprosić kogoś, aby przestał robić coś, co robi od pokoleń. Możemy natomiast stworzyć wokół tego gospodarkę, tak aby wszyscy na tym skorzystali.
Narrator: Tymczasem indyjskie drogi wodne borykają się z jeszcze bardziej palącymi problemami. Tylko około jedna trzecia indyjskich domów jest podłączona do kanalizacji. Każdego dnia miasta wyrzucają do indyjskich mórz i rzek nieoczyszczone ścieki o łącznej wielkości 16 tys. basenów olimpijskich. Rupa twierdzi, że nawet w trudnych warunkach artyzm może się rozwijać.
|
Business Insider
Rupa: Rzemieślnik może być światowy i uniwersalny. Nie musi mieszkać nad piękną, płynącą rzeką, a drzewa mogą kołysać się tuż obok jego miejsca pracy. Może mieszkać w zanieczyszczonym mieście.
Narrator: W Adiv Pure Nature zespół wykorzystuje również inne odpady jako składniki. Na przykład odpady z kokosów mogą barwić tkaniny na różowo.
Rupa: Recyklinguję odpady z kokosów, biorąc je od sprzedawców na poboczu drogi.
Narrator: Do głównych klientów firmy należą amerykańskie marki odzieżowe, takie jak Anthropologie i Eileen Fisher. Pomimo współpracy z dużymi firmami Adiv nie przynosi jeszcze zysków.
Rupa: Mieliśmy szczęście, że trafiliśmy na bardzo miłych kupców, którzy nieustannie nas utrzymują i doceniają naszą pracę. Firma się rozwija, ale rosną też wydatki.
Narrator: Rupa myśli obecnie jednak o czymś innym. Przez ostatni rok była leczona na raka.
Rupa: To wszystko było dla mnie niezwykle wyniszczające. W pewnym momencie porozmawiałam z moją kierowniczką i powiedziałam jej, że muszę zamknąć firmę.
Narrator: Do akcji wkroczyli jednak pracownicy, którzy zaproponowali, że przejmą jej obciążenia związane z pracą.
Priti: Rupa wspiera nas przez całe życie. Teraz nadszedł czas, abym dała z siebie wszystko dla niej. Była dla nas wszystkich jak matka. Rupa: Powiedzieli: “wróci pani”. To było moją inspiracją, by przeżyć. Powiem wam coś szczerze. Miałam większe szanse na śmierć niż przeżycie. Myślę, że żyję dzięki tej inspiracji, która była ze mną przez cały czas.
Tłum. Piotr Nalazek
