Specjaliści kulinarni Marynarki Wojennej przygotowują 7 kg indyka, 4,5 kg szynki i kanapki z wieprzowiną robione od podstaw. Przygotowują też makaronem z serem, kukurydzę, purée ziemniaczane i ciasteczka. Wszystko to, by obsłużyć załogę 150 marynarzy.
Kucharze mają tylko około pięciu godzin na przygotowanie każdego posiłku. Nie jest to jednak typowa kuchnia marynarki wojennej. Posiłki są przygotowane na okręcie podwodnym. W tajnych lokalizacjach głęboko na morzu załoga okrętu z napędem jądrowym USS South Dakota pracuje przez całą dobę, aby monitorować sytuację. Mogą też potencjalnie walczyć z zagranicznymi zagrożeniami.
— Jeżeli dostaniemy zadanie, musimy je wykonać — mówi Chris Remiesiewicz, dowódca okrętu USS South Dakota.
Przez okres do dziewięciu miesięcy marynarze pracują i żyją w ciasnych pomieszczeniach statku bez okien. Każdy z nich ma kluczowe znaczenie dla powodzenia misji. Wśród nich są specjaliści kulinarni. Na tych członkach załogi spoczywa zasadnicza odpowiedzialność. Muszą wykarmić do 150 marynarzy i dostarczyć im energii przed czekającymi ich wyzwaniami.
Odpowiadamy za morale floty. Jeśli nasze morale jest niskie, ich morale będzie niskie. I zwykle można to wyczuć w jedzeniu
mówi Wesliegh Whitson, specjalista kulinarny w USS South Dakota.
|
Business Insider
Jak wygląda gotowanie na okręcie podwodnym?
Business Insider spędził dwa dni na pokładzie USS South Dakota, gdy okręt znajdował się w porcie w bazie morskiej Naval Submarine Base New London w Groton w stanie Connecticut. Obserwowaliśmy specjalistów kulinarnych przygotowujących dla załogi śniadanie, lunch i kolację.
— USS South Dakota to okręt podwodny klasy Virginia. Dokładniej jest to Block III, co oznacza, że ma kilka dodatkowych możliwości i modyfikacji, których nie mają zwykłe okręty podwodne klasy Virginia. Ze względów bezpieczeństwa, gdy jesteśmy w porcie, okręt jest obsadzony 24 godziny na dobę, siedem dni w tygodniu — tłumaczy Remiesiewicz.
Niektórzy członkowie załogi po służbie wracają do domu, by zobaczyć się z rodzinami, ale ci na pokładzie polegają na posiłkach przygotowywanych przez specjalistów kulinarnych.
— Nie nakarmię każdego na raz, ale w końcu nakarmię wszystkich. Jeżeli więc na pokładzie jest 150 osób, nakarmię każdą z nich — twierdzi Whitson.
USS South Dakota to okręt podwodny z napędem jądrowym, więc jego czas na morzu jest ograniczony jedynie ilością żywności, jaką da się przewozić.
— Po mniej więcej dwóch tygodniach prawdopodobnie zabraknie świeżej żywności. Taka jest niestety rzeczywistość. Trzymamy jedzenie w każdej wolnej szafce. Jeśli jest wolne miejsce i możemy szybko umieścić tam żywność, skorzystamy z okazji, aby to zrobić — tłumaczy chorąży Curtis Lebron, oficer Korpusu Zaopatrzenia w USS South Dakota.
Okręt podwodny może pomieścić żywność na około 90 dni.
— Strategia utrzymywania świeżej żywności na pokładzie okrętu podwodnego polega na zaakceptowaniu sytuacji, w której kończy się świeża żywność, a gdy tylko nadarzy się okazja, by ją uzupełnić, należy z niej skorzystać — mówi Lebron.
— Dziś jest Święto Dziękczynienia, więc na obiad mamy indyka, szynkę, purée ziemniaczane, sos, gorące bułeczki. Tak wygląda moje menu. Właściwa nazwa to arkusz przygotowywania posiłków. Mówiąc jednak językiem laika, jest to moje menu. Wpisuję tu wszystko, co robię na śniadanie, lunch i kolację — mówi Whitson.
Dziś mat Wesliegh Whitson przygotowuje 4,5 kg szynki i 7 kg indyka.
— Indyka będę musiał nieco pokroić i dodać trochę przypraw. Szynkę po prostu rozpakowuję, wrzucam na patelnię, zawijam i gotowe. Mogę ją zrobić naprawdę szybko. Wygląda dobrze. Kiedy będę gotowy, po prostu wstawię ją do piekarnika i pozwolę jej się upiec. To naprawdę proste, nic zbyt szalonego. I gotowe. Hurra, jedna rzecz mniej, o którą muszę się martwić. Powinno być nas siedmiu lub ośmiu, ale tak nie jest, więc musimy sobie dawać radę. Ponieważ jest nas tak niewielu, jesteśmy nie tylko menedżerami, ale też kucharzami. Jestem gościem, który musi wszystko przygotować. Muszę więc nie tylko wszystkim zarządzać, ale również sam przygotowywać jedzenie. W ciągu dnia zazwyczaj zajmuję się lunchem i kolacją. Pracownik ze zmiany nocnej trochę pomaga w przygotowaniach do lunchu, ale pracownicy ze zmiany dziennej przejmują to i kończą — wyjaśnia Whitson.
Ze względu na przedłużany czas służby, ograniczone przestrzenie i 12-godzinne zmiany wiele osób nie chce służyć na okrętach podwodnych.
Niewiele osób chce wstąpić do wojska, ale także niewiele osób chce służyć na okręcie podwodnym, zwłaszcza jako specjalista kulinarny, jako kucharz. Rozumiem to, ponieważ ta praca nie jest dla każdego
— mówi Whitson.
|
Business Insider
Praca na okręcie podwodnym. Każda wolna przestrzeń jest na wagę złota
Aby to zrekompensować, Marynarka Wojenna oferuje dodatkowe od 85 do 600 dol. miesięcznie członkom załóg okrętów podwodnych w zależności od stopnia i czasu służby. Specjaliści kulinarni, którzy pracują na pokładzie okrętów podwodnych, otrzymują wynagrodzenie podstawowe w wysokości około 26 tys. dol.
— Teraz ciasto leży i rośnie. Po godzinie zaczynam je piec, a następnie bułeczki powinny być gotowe do spożycia. Jestem więc nie tylko kapitanem wachty kambuzowej, ale także dozorcą magazynu z żywnością lub JOD, co oznacza “jack of the dust” (dawna nazwa specjalisty kulinarnego). Moja odpowiedzialność polega na robieniu tego, co kolokwialnie nazywamy uwalnianiem lub “zakupami”. Marynarze patrzą na menu, robią listę artykułów spożywczych, których potrzebują i przychodzą z nią do mnie. Idę do magazynów, w których przechowujemy całą naszą żywność i “uwalniam” dla nich te produkty. Dostają je kolejnego dnia — wyjaśnia Whitson.
Żywność jest przechowywana w magazynach, małych szafkach i innych miejscach na całym statku. Ze względów bezpieczeństwa operacyjnego mogliśmy jednak nagrywać tylko w kuchni.
|
Business Insider
— Przestrzeń jest luksusem na łodzi podwodnej, więc trzymamy jedzenie wszędzie tam, gdzie możemy, aby mieć go na pokładzie jak najwięcej. We wszystkich tych ławkach, a nawet oparciach, trzymamy jedzenie, dodatkowe suche zapasy. Podobnie jest z kolejnymi ławkami. Mamy tu syrop klonowy, czekoladowy, truskawkowy. Tutaj mamy też sos sojowy i przyprawy. A tu pakowane zupy. Jestem oficerem zaopatrzenia na pokładzie. Jestem odpowiedzialny zarówno za dział gastronomiczny, jak i logistyczny. Oto magazyn dziobowy lub magazyn z puszkami, który, jak sama nazwa wskazuje, jest po prostu pełen puszek. Zazwyczaj to pomieszczenie jest znacznie bardziej zapełnione, a puszki wypełniają przestrzeń aż do drzwi wejściowych oraz sięgają do sufitu. Gdy wypełniamy to pomieszczenie większą liczbą puszek, decydujemy, które wykorzystamy najpierw i upewniamy się, że są one umieszczone z przodu. Gdy marynarze muszą wyjąć coś z zamrażarki, zakładają kurtki, czołówki i czapki. Po prostu ubierają się tak, jakby wybierali się w zimne miejsce. W tym miejscu przez większość czasu panuje temperatura poniżej zera. W tej chwili jest tu -20 st. C — mówi Lebron.
Codziennie cała żywność na pokładzie okrętów podwodnych jest rejestrowana, jej ilość śledzona, a budżet na posiłki jest określany przez dzienną dietę dla marynarza.
Specjaliści kulinarni marynarki wojennej mają określony
— Jeśli jesteśmy w porcie, możemy wydać 700-1000 dol. dziennie, a jeśli jesteśmy na morzu, 1600-2800 dol. dziennie. Nasze menu działa na podstawie 28-dniowego cyklu. Po 28 dniach znów jemy te same posiłki. Jest to zaprojektowane tak, aby zapewnić pewną spójność przez cały tydzień. Jeżeli więc na kolację masz włoskie jedzenie, to wiesz, że to czwartek. Jeżeli na obiad jest pizza, to wiesz, że jest sobota. Pomaga to załodze w utrzymaniu rytmu i zabiciu czasu. Jeśli myślisz: “O rany, już drugi raz jemy pizzę“, to wiesz, że minęły już dwa tygodnie — śmieje się Lebron.
W kuchni specjalista kulinarny Whitson ma tylko godzinę, zanim załoga zacznie ustawiać się w kolejce na kolację.
— Jakie to uczucie, gdy skończysz gotować? — pyta producent BI.
— Dobre. Dobrze wiedzieć, że muszę jeszcze tylko podać jedzenie, potem posprzątać i to już koniec. Wracam do domu do żony i będę się z nią przytulał — mówi Whitson.
Na łodzi podwodnej nie ma internetu, zasięgu sieci komórkowej ani dostępu do świata zewnętrznego poza komunikacją o kluczowym znaczeniu dla misji i okazjonalnymi e-mailami od rodzin, przesyłanymi przez bezpiecznego satelitę.
|
Business Insider
Co robi się na łodzi podwodnej w czasie wolnym?
Członkowie załogi muszą więc znaleźć własne sposoby na rozrywkę podczas krótkich okresów wyciszenia po pracy.
— Czytam książkę, oglądam serial lub film, gram na laptopie — mówi Whatson.
— Moim ulubionym sposobem na zabicie czasu jest spędzanie czasu z chłopakami. Może to być gra w szachy w mesie dla załogi, a nawet słuchanie muzyki w moim pokoju lub w mesie dla oficerów. Chodzi o rozproszenie się — jednocześnie jestem zajęty i utrzymuję aktywność umysłu. Myślę, że to najlepszy sposób — twierdzi Lebron.
Na każdym okręcie podwodnym mesa dla załogi jest zaprojektowana tak, by odzwierciedlać stan, którego nazwę nosi. Na pokładzie USS South Dakota przestrzeń zainspirowana jest kultowym barem Saloon No. 10 w Deadwood.
— Członkowie załogi się tam relaksują. Tam też jedzą. To także miejsce, w którym mogą się zapomnieć, uczyć się, grać w karty, domino, gry wideo, prowadzić szkolenia. To uniwersalne miejsce, jakim był Saloon No. 10 w Deadwood w Południowej Dakocie w XIX w. — chwali się Remiesiewicz.
Następnego dnia specjalista kulinarny Lupon Jimenez wchodzi do kuchni, będąc gotowym do przygotowania śniadania dla załogi. W menu tego ranka jest burrito ze stekiem i jajkiem, naleśniki, placki ziemniaczane i bekon. Przygotowanie posiłku zajmuje trzy godziny.
O 7 rano głodni marynarze udają się na śniadanie do mesy dla załogi. Gdy śniadanie dobiega końca… Nie ma prawie chwili na odpoczynek. Jimenez musi szybko zmienić bieg i zacząć przygotowywać lunch, aby mieć pewność, że nakarmi 150 członków załogi.
— Na łodzi podwodnej czas nie ma większego znaczenia, ponieważ pracujemy na godziny. 12 godzin pracy, 12 godzin przerwy. To będzie szarpana wieprzowina. Wrzucam mięso do miksera wraz z sokami, w których się gotowało. Dzięki temu rozdrabniam wieprzowinę, ale nie muszę tego robić ręcznie. Im szybciej to zrobię, tym mniej będę musiał się martwić. Muszę dobrze zarządzać czasem do godziny posiłku — wyjaśnia Lupon Jimenez, specjalista kulinarny w USS South Dakota.
|
Business Insider
— Dzisiaj na lunch mamy szarpaną wołowinę, makaron z serem i zupę kukurydzianą. To dania, które lubię gotować. Najbardziej lubię robić makaron z serem — mówi Kyle Manley, specjalista kulinarny w USS South Dakota.
— Muszę przyznać, że makaron z serem Manleya jest świetny. Z jakiegoś powodu czasem robi swój ulubiony, pikantny makaron z serem. Mam wrażenie, że dodaje do niego ostry sos ghost pepper czy coś w tym stylu. Poza tym jest dobry. Zrobię ciasto i przygotuję gorące bułeczki — wyjaśnia Jimenez.
Gdy zbliża się pora lunchu, przygotowywana jest mesa dla oficerów.
— Na pokładzie okrętu podwodnego jest znacznie mniej oficerów niż marynarzy, więc mają własną jadalnię — tłumaczy Remiesiewicz.
Mesa dla oficerów jest zazwyczaj używana do pracy, relaksu i spotkań towarzyskich, ale podczas posiłków staje się jadalnią.
— To miejsce wyłącznie dla oficerów, do którego przychodzą i jedzą. Podawanie posiłków przypominających te w rodzinie jest bardzo bogate w historię — wyjaśnia.
Podczas gdy serwis obiadowy jest przywilejem oficerów na pokładzie, nierzadko dołączają oni do marynarzy w mesie dla załogi.
Przed powrotem na morze USS South Dakota przejdzie gruntowną konserwację, a następnie certyfikację morską. To proces, podczas którego testowana jest zarówno załoga, jak i okręt podwodny, aby upewnić się, że wszystkie systemy są w pełni sprawne przed rozpoczęciem kolejnej służby.
To wyczerpująca, męcząca praca, która szybko się nudzi, jeżeli się na to pozwoli. Świadomość, że jestem w stanie nakarmić ludzi i że są zadowoleni z tego, co przygotowuję i nie mogą się doczekać tego, co przyniosę na stół, sprawia jednak, że jest to dla mnie warte zachodu
— uśmiecha się Whitson.
