Ci żołnierze szkolą się na snajperów amerykańskiej armii. Zanim ten siedmiotygodniowy kurs dobiegnie końca, odpadnie ponad połowa z nich.
— Leżenie na ziemi i wcielanie się w snajpera, to coś zupełnie innego, niż myśli wiele osób. Przez większość czasu leżysz w miejscu, w którym nie chcesz leżeć dłużej. Czasami jest to bezowocne, a czasami nie — mówi sierżant pierwszej klasy Charlie Reynolds, szef oddziału.
Tak wygląda kurs snajperski w amerykańskiej armii
Podczas kursu żołnierze armii i Gwardii Narodowej uczą się podstawowych umiejętności strzeleckich i przetrwania w terenie.
— Żołnierze opuszczający to miejsce będą bardziej zabójczy, niż przed przybyciem — mówi Sierżant pierwszej klasy Jacob Pharr, instruktor.
Obecnie w armii amerykańskiej służy ponad 2000 snajperów. Ich główną misją jest oddanie precyzyjnego strzału z daleka w kluczowy cel. Bycie snajperem to jednak nie tylko pociąganie za spust.
Insider spędził dwa dni na kursie snajperskim amerykańskiej armii w Fort Benning, obserwując różne klasy na różnych etapach szkolenia, w którego wkład wchodzi nauka:
- strzelania,
- szacowania zasięgu,
- wykrywania celów i
- skradania się.
Aby zostać przyjętym na kurs, potencjalni studenci muszą spełnić szereg warunków wstępnych, w tym przejść ocenę psychologiczną i test sprawności fizycznej, osiągnąć kwalifikacje eksperckie z użycia karabinka M4 i otrzymać list polecający od dowódcy batalionu.
Atrybuty dobrego snajpera, który uczęszcza na kurs snajperski Armii Stanów Zjednoczonych, to bycie dyscyplinowanym, umiejętność samodzielnego myślenia, ale także zdolność do rozwoju poprzez doktrynę
— wymienia pierwszy sierżant Dwight Church w 1. batalionie, 29. pułku piechoty.
W kursie mogą wziąć udział mężczyźni i kobiety, ale do tej pory uczestniczyła w nim tylko jedna kobieta, która ukończyła go w 2021 r. Szkolenie jest podzielone na dwie kategorie:
- przetrwanie w terenie i
- strzelanie.
Podczas szkolenia strzeleckiego studenci zapoznają się z trzema różnymi karabinami:
- M2010 Enhanced Sniper Rifle,
- M110 SASS i
- M107.
Pracując w parach, studenci uczą się trafiać w cele z odległości od 600 do 1100 m. Na przemian zajmują pozycję strzelca i obserwatora. Przed wzięciem udziału w ocenianych zawodach żołnierze spędzają czas na strzelnicy, zbierając i potwierdzając DOPE, czyli dane dotyczące poprzednich wydarzeń, które obejmują temperaturę, wysokość, wilgotność, a nawet wagę i prędkość amunicji.
|
Business Insider
Snajper musi umieć “odczytywać” wiatr
— Kąt celowania 7 koma 8 — mówi student.
Dane te informują strzelców o tym, jak dostosować swoje karabiny, aby trafić w cele w każdej sytuacji. Podczas celowania studenci muszą również brać pod uwagę wiatr i umieć prawidłowo go “odczytywać”.
—Sprawdzają wiatr i inne żywioły, a następnie na tej podstawie podają informacje — komentuje sierżant sztabowy William Meravy, instruktor.
Studenci używają jednostki miary zwanej tysiącznymi, reprezentowanej przez znaczniki wewnątrz lunety strzelca. Robią to, by określić wpływ wiatru na ich strzał.
— Obserwator mówi strzelcowi, aby trzymał zero koma pięć z lewej lub zero koma dwa z lewej, a to faktycznie dzieje się wewnątrz ich celownika — mówi Meravy.
Studenci mają kilka okazji do ćwiczenia odczytywania wiatru i zbierania DOPE za pomocą M2010 przed pierwszym ocenianym strzelaniem, które odbywa się w trzecim tygodniu.
— To część szkolenia, którą lubią wszyscy, którzy tu przychodzą, ponieważ mogą strzelać do woli, a w normalnym świecie w armii nie robi się tego zbyt często — przyznaje instruktor.
— Osobiście to uwielbiam. Właśnie dlatego przyszedłem do szkoły snajperów. Uwielbiam strzelać. Nigdy nie spędziłem z bronią więcej czasu. To dobry trening — mówi student John Ulrich.
Wiatr staje się jeszcze ważniejszym czynnikiem podczas treningu strzelania do ruchomych celów.
Kiedy jesteś przed linią ognia, twój cel, czyli wróg, zazwyczaj nie chce pozostać w jednym miejscu, gdy do niego strzelasz. Trening pomaga studentom nabrać właściwego nastawienia oraz zdobyć narzędzia i techniki, dzięki którym będą mogli skutecznie atakować te cele
— mówi sierżant sztabowy Luke Smith, główny instruktor balistyki.
Pracując w parach, studenci strzelają do ruchomych celów w odległości od 200 do 600 metrów. Mają dwie minuty na przemieszczenie się między stanowiskami strzeleckimi. Strzelcy mierzą prędkość celu w tysiącznych i muszą wziąć pod uwagę swój ruch przy określaniu, gdzie wycelować.
— To będzie zero koma osiem. Wiatr z prawej do lewej — informuje Haring.
— Studenci wywoływali wartości liczbowe w tysiącznych na podstawie tego, gdzie powinni celować — w lewo czy na prawo od celu, gdy ten porusza się po strzelnicy. Cel porusza się w kierunku środka celownika. Chodzi o to, aby snajper mógł strzelić z wyprzedzeniem, aby pocisk trafił cel poruszający się po strzelnicy — mówi sierżant sztabowy.
— Ustalenie, po której stronie celu należy się trzymać, może być bardzo mylące. Czy powinienem dodawać tysiączne, gdy strzelam z wiatrem? Czy powinienem odejmować tysiączne, gdy strzelam pod wiatr? — wymienia.
Strzelec i obserwator muszą rozmawiać o kierunku wiatru i wykonać szybką matematykę w myślach.
— Gdy zaczynamy coraz bardziej zagłębiać się w szkolenie, studenci stają się w tym coraz lepsi. Mamy prawie 100 proc. zdawalności ze strzelania do poruszającego się celu — chwali się Smith.
— Gdy magazynek jest w środku, ustawcie broń nieco niżej — instruuje.
|
Business Insider
Umiejętności snajperskie obejmują nie tylko strzelanie
Chociaż około 50 proc. kursu snajperskiego obejmuje strzelanie, zyskanie umiejętności strzeleckich nie jest jedynym celem szkolenia.
— Drugorzędną misją snajpera jest zbieranie i raportowanie informacji z pola bitwy. 9 na 10 misji właśnie tak wygląda — przyznaje Reynolds.
Aby niezauważenie zbierać informacje z pola bitwy, studenci muszą opanować wiele umiejętności terenowych, zaczynając od tego, jak prawidłowo wykonać strój ghillie. Stroje ghillie to rodzaj stroju maskującego, którego snajperzy używają do wtopienia się w otoczenie.
— Używamy też naturalnej roślinności. Umieszczamy ją na stroju, co pomaga nam wtopić się w otoczenie, w którym będziemy działać — mówi sierżant sztabowy Ryan Davis, instruktor kursu snajperskiego.
Studenci przynoszą na kurs snajperski swój własny strój ghillie, który zazwyczaj jest wykonany ze starego munduru.
—Tak naprawdę nie ma żadnych zasad. Można go wykonać, jak się chce. Wszystko zależy od użytkownika — przyznaje Davis.
Aby osiągnąć efekt wtapiania się, stosuje się siatkę i sztuczny kamuflaż, taki jak juta — włóknisty materiał roślinny, który “rozprasza” sylwetkę użytkownika. Stroje ghillie są sprawdzane podczas kursu co najmniej trzy razy.
Podczas inspekcji upewniamy się, że miejsca, które zwykle się niszczą, takie jak krocze spodni, pachy, łokcie, są wzmocnione i zszyte. Aby wykonać strój ghillie, trzeba przelać dużo krwi, potu i łez. To nie jest zabawa. Zszywamy obszary, które potencjalnie mogą się rozpruć, poświęcając dużo czasu i używając naprawdę grubych igieł, przędzy i kleju
— wymienia Davis.
— Wykonanie stroju ghillie zajęło mi od ośmiu do dziesięciu godzin, wliczając w to szycie i wszystko inne. Oceniam go na 7/10, ale zawsze mogę go ulepszyć — przyznaje jeden ze studentów.
Odpowiednio skonstruowany strój ghillie może przetrwać całą karierę snajpera, więc trwałość jest kluczowa. Strój zostaje poddany próbie podczas wydarzenia znanego jako “pranie”. Pranie służy dwóm celom — aby strój nasiąkł kolorem oraz przetestowaniu wytrzymałości.
— Wiedzą, że pranie nadchodzi. Każdy, kto przychodzi do szkoły, mówi o tym i wszyscy wiedzą, czego się spodziewać — mówi Davis.
|
Business Insider
Czym jest “pranie” podczas kursu snajperskiego?
“Pranie” rozpoczyna się od czołgania i turlania się po różnym terenie. Studenci czołgają się po żwirze, chodniku i piasku. Następnie są polewani wodą, aby stroje stały się cięższe.
— Wprowadziliśmy te ćwiczenia, aby upewnić się, że ich stroje nie mają żadnych rozdartych szwów. Bardzo ważne jest, aby ta niewielka grupa żołnierzy się nie zatrzymywała i dostała do miejsca docelowego — mówi Davis.
Następnie studenci czołgają się na brzuchach i plecach przez błotniste rowy, aby dodać koloru swoim strojom.
— Staramy się, aby ten kolor wsiąkł głęboko w tkaninę.
— Czołgając się przez rów i pod gałęziami było najtrudniejsze. To było niczym czołganie się na plecach po bieżni. Stało się niemal w miejscu, co było trochę do bani — skarży się Harper Horton, student.
— To było trudne. Przez cały czas miałem błoto w oczach, więc nic nie widziałem. Biegałem i czołgałem się po omacku — przyznaje Shane Erwin, również student.
Bycie sprawnym fizycznie i umiejętność znoszenia wszelkiego rodzaju aktywności fizycznej jest bardzo ważne, ponieważ snajperzy przemierzają większe odległości i noszą większy ciężar niż przeciętny żołnierz
— mówi Davis.
Ostatnia część prania odbywa się w długim na 60 m rowie wypełnionym wodą sięgającą nawet pół metra. Stroje ghillie są obciążone wodą, a studenci muszą przedostać się przez ściany i przeszkody o różnej wysokości. Muszą przy tym pozostać w ukryciu.
— Każemy im przeczołgiwać się przez wszelkie przeszkody, aby sprawdzić, czy ich stroje się nie rozerwą — mówi instruktor.
— To było naprawdę dobre uczucie, ponieważ zimna woda pomagała przy upale. Czołganie się po skałach i piasku było jednak niewygodne — przyznaje jeden ze studentów.
— To męczące fizycznie wydarzenie, ale jest bardzo potrzebne. Musimy wypróbować te stroje, aby upewnić się, że wytrzymają próbę czasu. Zazwyczaj można zobaczyć uśmiechy na ich twarzach. Wszyscy są bardzo szczęśliwi. Każdy ma swoją małą historię o tym, co mu się przydarzyło — śmieje się Davis.
|
Business Insider
Oto, co jest kluczowe w szkoleniu z przetrwania
Po przygotowaniu strojów ghillie studenci są gotowi do kontynuowania szkolenia z przetrwania. Podczas ćwiczeń szacowania odległości studenci muszą określić, jak daleko jest dany cel, używając jedynie swoich oczu i lunety karabinu. Przed rozpoczęciem ćwiczenia wykonują pomiary swojego celu, którym w tym przypadku był instruktor i pojazd.
— Wykonują wszystkie pomiary — od pasa do czubka głowy, od pasa do ramienia, od ramienia do ramienia lub od palców u stóp do czubka głowy. Dokonują również pomiarów pojazdu, aby mogli ocenić za pomocą wzroku rozmiar celu z odległości — mówi Pharr.
Podczas ćwiczenia studenci używają tylko swoich oczu, aby oszacować, jak daleko znajduje się cel w 10 różnych odległościach — od 300 do 1000 metrów.
— Uczą nas szacowania, czy cel znajduje się w odległości od 100 do 200 m, czy od 200 do 300 m. Następnie wybieramy, czy jest to 300, czy 200 m — mówi William Sisco, student.
— Robienie tego na oko to wyzwanie, ale używając celownika, o ile masz prawidłowe pomiary, to tylko matematyka — twierdzi Erwin.
Podczas korzystania z lunety studenci uczą się też korzystać ze wzoru milowego. Wysokość celu w calach mnożona jest przez stałą, a następnie dzielona przez wysokość celu w milach (1/1000 cala). Otrzymana liczba to odległość do celu w metrach. Aby zaliczyć ćwiczenie, studenci mogą pomylić się o 5 proc. Muszą też dokładnie ocenić co najmniej 14 z 20 odległości.
W obserwowanej przez nas klasie dwóch studentów nie zdało. Mają jeszcze jedną szansę na zaliczenie, a w przeciwnym razie zostaną wyrzuceni z kursu snajperskiego.
Niezwykle ważna w przypadku snajpera jest umiejętność dokładnego oszacowania odległości, ponieważ możemy być w środowisku, w którym nie będziemy mogli korzystać z technologii. Snajperzy muszą więc wiedzieć, jak mierzyć i stosować wzór milowy, aby określić odległość celu
— mówi Pharr.
Podczas treningu wykrywania celu studenci skanują wzrokiem pole przed sobą w poszukiwaniu 10 przedmiotów związanych z wojskiem, które zostały strategicznie ukryte przez instruktorów. Niektóre mają zaledwie kilka centymetrów.
— Wykrywanie celów to zdolność snajpera do wykrywania anomalii w otoczeniu. Seria ćwiczeń w szkole wzmacnia ich wzorce i techniki wyszukiwania oraz zdolność do wychwytywania anomalii — przyznaje.
Używając swoich oczu, lunet i lornetek, klasa ma 40 minut na poszukiwanie obiektów na polu o powierzchni 10 tys. m kw. i musi dokładnie zlokalizować i zarejestrować co najmniej siedem, aby odnieść sukces.
— Szczerze mówiąc, jest to trudne tylko wtedy, gdy szukasz przedmiotów. Jeśli nie szukasz czegoś konkretnego i po prostu skanujesz wzrokiem obszar, od razu je zauważysz, ponieważ ludzkie oko nienawidzi wzorów. Kiedy więc widzisz zakłócenie w jakimś wzorze, od razu się ono wyróżnia — twierdzi Erwin.
Studenci uczą się kilku technik poszukiwania i zwracają uwagę na różne wskazówki, takie jak połysk, kształt, tekstura i kontrast z otoczeniem.
Ludzkie oko naturalnie skanuje teren od lewej do prawej i od góry do dołu. Szczególną uwagę zwrócono nam, abyśmy skanowali teren od dołu do góry i od prawej do lewej. Zmusza to umysł, by nie podążał swoją naturalną ścieżką. Łatwiej jest coś wtedy zauważyć
— instruuje Ulrich.
— Rozglądam się po tym fragmencie drzewa i zdaję sobie sprawę, jak naturalnie wygląda kora. Snajperzy widzą naturalną różnicę w tym miejscu. Wzór się nie zgadza, nie ma tu kory. Jeżeli skupią się na nim bardziej, to znajdą kawałek plastiku. Kolor nie pasuje, nie jest taki szary, ani czarny. Jest trochę zielony. Może też odbijać się od niego światło — mówi Davis.
Z klasy, którą obserwowaliśmy, jeden student nie zdał i został wyrzucony z kursu snajperskiego. Umiejętności związane z przetrwaniem w terenie, takie jak wykrywanie celów, są kluczowe dla przyszłej kariery snajperów.
— Jeśli widzisz coś godnego uwagi, zapisujesz to. Jako snajper zawsze robisz to przez całą misję. To najważniejsze zadanie snajpera. Jest to też najbardziej wartościowe dla dowódcy, ponieważ uzyskuje on lepszy obraz celu lub pola bitwy — twierdzi Reynolds.
|
Business Insider
Trening umiejętności terenowych kończy się ćwiczeniami skradania się
Studenci poruszają się w parach po zalesionym terenie i muszą obserwować wyznaczony cel bez bycia zauważonym przez instruktorów spacerujących wokół nich lub przez tych, którzy obserwują z daleka przez lornetkę. Studenci wykonują cztery praktyczne ćwiczenia przed ocenianymi zawodami. Klasa, którą obserwowaliśmy, uczestniczyła w swoim pierwszym ćwiczeniu praktycznym. Studenci mają 10 minut na przygotowanie siebie i swojego sprzętu. Okrywają się naturalną roślinnością, która pasuje do ich otoczenia, wykorzystując opaski do włosów i linkę 550, które wcześniej przykleili do swoich strojów ghillie.
— Aby naprawdę wtopić się w otoczenie i pozbyć rozpoznawalnych fragmentów takich jak boki głowy i ramiona, czyli obszarów, które można odróżnić, musisz przywiązać roślinność z przodu, tyłu i dookoła siebie — wyjaśnia Davis.
— Założyliśmy na siebie naprawdę grubą warstwę i ruszyliśmy w kierunku celu — informuje jeden ze studentów.
Po rozpoczęciu studenci mają dwie godziny na dotarcie do obszaru, z którego mogą obserwować swój cel, którym w tym przypadku była ciężarówka. Muszą wykorzystać techniki poruszania się, których zostali nauczeni, aby pozostać poza zasięgiem wzroku.
— Jeżeli para próbuje spieszyć się do celu, nie poruszając się taktycznie lub zgodnie z technikami, których została wcześniej nauczona, zatrzymujemy ją i odejmiemy 10 punktów. Para zostaje również cofnięta o 100 m lub o element terenu, w zależności od tego, co jest dalej, i musi zacząć od nowa po wyjaśnieniu błędów — mówi Reynolds.
Mogą też zostać zauważeni za pomocą lornetki przez siedzących na tyle ciężarówki obserwatorów, którzy przekazują chodzącym po lesie instruktorom lokalizację studentów.
—Bujne krzaki to dobra kryjówka. Dostanie się w bujne krzaki jest dobre, ale gracie przez to w niebezpieczną grę. Tracicie potencjał. Spójrzcie, jak blisko celu jesteście. Jesteście zbyt blisko, by wywoływać tak duży ruch — instruuje Pharr.
— To był szok dla wszystkich, jak łatwo byli w stanie nas zauważyć — przyznaje Ulrich.
Gdy studenci dotrą do miejsca, z którego mogą zobaczyć ciężarówkę, ustawiają końcową pozycję strzelecką. Kamuflują siebie i swój sprzęt, aby dopasować się do nowego otoczenia. Następnie muszą obserwować i poprawnie zarejestrować scenariusz, który w tym przypadku obejmował dwóch instruktorów ustawiających i wystrzeliwujących pocisk moździerzowy.
— Robią adnotacje i formułują raport, a także proszę o zgodę na oddanie strzału — mówi Pharr.
Następnie studenci muszą dokładnie zidentyfikować dwie litery trzymane przez obserwatorów z tyłu ciężarówki. Aby jednak zaliczyć ćwiczenie, studenci muszą uniknąć wykrycia przez obserwatorów. Łatwiej powiedzieć, niż to zrobić.
— Widzę czubek trójkąta na głowie obserwatora. Staliście na otwartej przestrzeni, a słońce padało na wasze plecy. Rzucacie przez to cień i światło odbija się od waszej optyki. Byliście w stanie zaobserwować scenariusz i oboje zidentyfikowaliście literę. To naprawdę dobrze. Tego właśnie chcemy, ale nic z tego nie ma znaczenia, jeśli da się was zauważyć — Pharr daje wskazówki studentom.
Z ćwiczenia praktycznego, które obserwowaliśmy, żaden ze studentów nie otrzymał oceny pozytywnej.
— Myślę, że wielu z nich podeszło do tego ze zbyt dużą pewnością siebie. Uznali, że mają na sobie grubą warstwę kamuflażu, więc na pewno ich nie zobaczymy. Problem polega na tym, że instruktorzy, którzy obecnie tu pracują, mają duże doświadczenie — zarówno w świecie rzeczywistym, jak i w szkole — przypomina Reynolds.
— To wyzwanie było nieco frustrujące. Jestem teraz jednak bardziej zmotywowany niż wcześniej, ponieważ wiem, że muszę poprawić pewne rzeczy. Są elementy, na których muszę się skupić, aby być lepszym, ale jestem podekscytowany, że będę mógł powtórzyć to ćwiczenie — mówi Ulrich.
Ta klasa będzie miała jeszcze trzy ćwiczenia praktyczne przed rozpoczęciem ocenianych zawodów. Będą też mieli trzy szanse na zaliczenie. Armia poinformowała nas jednak, że większość studentów z tej klasy nie zaliczyła ocenianych ćwiczeń ze skradania się i została wyrzucona z kursu.
Co roku kurs snajperski kończy średnio tylko 47 proc. z 288 studentów. Ci, którzy pomyślnie ukończą kurs, będą przekazywać umiejętności, których się nauczyli, młodszym żołnierzom w swojej jednostce. Mogą też natychmiast zostać wysłani do walki jako snajperzy, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Church: Niezwykle satysfakcjonujące jest obserwowanie żołnierza, który ma niewielkie pojęcie o broni lub technikach snajperskich, a który po ukończeniu kursu ma niezwykłą zdolność pracowania jako snajper
— mówi Church.
